Lew Tabackin Trio

Wanneer: Zaterdag 26 mei 2018 (20u30)
Bezetting: Lew Tabackin (fluit, sax), Boris Kozlov (bas), Mark Taylor (drums)

Inkom: 15 € (niet-leden),13 € (leden), 5 € (-25 jaar)
Locatie: Sportlaan, 9160 Lokeren (clublokaal atletiekpiste AVLO)

 

 

De Amerikaanse saxofonist/fluitist Lew Tabackin is een fenomeen. Het trio waarmee hij nu al zoveel jaren clubs en festivals aandoet, speelt dan ook fenomenaal. Tot 20 jaar terug kwam Tabackin regelmatig in Lokeren, ondertussen bleef zijn ster en reputatie maar groeien. Na al die jaren werd het tijd om eens terug te komen. Nog steeds muziek met wortels in de grote traditie, waarbij respect voor die traditie en de noodzaak om hedendaags te klinken evident zijn. Een sax of fluit, een bas en een drums, bespeeld door drie internationale toppers: the art of trio!

Na al die jaren heeft Lew Tabackin nog niks van zijn muzikaliteit verloren. Als een ware Dr. Jeckyll en Mr. Hyde verruilt hij zijn warme broeierige bebop sound op tenorsax (met een hint van oude meesters als Don Byas en Ben Webster) voor de fluit waarop hij een delicaat en levendig geluid laat horen met een vleugje Dolphy invloeden. Hoe verschillend het geluid op zijn beide instrumenten ook is, zijn spel is steeds gegrond in een modern concept dat hij in de jaren 60 en 70 vorm gaf.

Tabackin begon te spelen in de jaren 60 in Philadelphia. Later trok hij naar New York, waar hij samenwerkte met o.a. Elvin Jones, Clark Terry en Don Friedman. Hij ontmoette en huwde Toshiko Akiyoshi met wie hij later de illustere Akiyoshi-Tabackin Big Band oprichtte. Hij maakte deel uit van de The Tonight Show Band en als die verhuizen richting Los Angeles verhuist hij mee. De Big Band van Akiyoshi neemt een steeds belangrijkere rol in en hij begint aan de Westkust ook met Shelly Manne op te treden. Samen met die laatste speelt hij op het album ‘Small Change’ van Tom Waits. Grote namen in de jazz horen zeker thuis op het c.v. van een muzikant, maar een ‘schnabbeltje’ als studiomuzikant bij Tom Waits bezorgde Tabackin een nieuwe schare fans, die weg waren van de sfeer die hij met zijn broeierige sax wist neer te zetten bij Tom Waits. ‘Small Change’ blijft trouwens nog steeds één van die albums waarbij de LP hoes stukken meer aanspreekt dan een klein cd hoesje.

In de jaren ‘80 komt hij regelmatig naar Europa afgezakt, waar hij eerst speelde met lokale ritmesecties. In België was dit het Roger Van Haverbeke Trio. Later kwam hij langs met een eigen ritmesectie, waarbij hij veel koos voor Europese toppers. In Lokeren had hij eind jaren 80 drummer Mark Taylor al aan zijn zijde.

In de jaren 90 trad hij in België een tijdje op met Félix Simtaine en Philippe Aerts. Hij overhaalde die laatste trouwens om zich een tijd in New York te vestigen. Aerts heeft er dan ook een aantal jaren gewoond en was er de vaste bassist van zowel het Lew Tabackin Trio als van de Toshiko Akiyoshi Big Band. Samen met Simtaine en Aerts maakt hij een cd ‘Live At l’ Archiduc’, opgenomen in de Brusselse bar die Stan Brenders kort na de oorlog opende… Ondertussen bleef de ster van Tabackin maar groeien en speelde hij veelal op grote festivals, afgewisseld met optredens in clubs.

De Russische bassist Boris Kozlov trok 25 jaar terug van Moskou naar New York. Hij was er arrangeur en muzikaal directeur in de Mingus Big Band. Daarnaast had hij eigen groepen en speelde als gast bij o.a. David Kikoski,  Alex Sipiagin, Manhattan Transfer en Michael Brecker. Deze A-list bassist werkte ondertussen mee aan meer dan 170 albums. Toen Philippe Aerts eind jaren 90 New York verliet, ging Kozlov dan ook aan de slag als bassist bij het NY Trio van Lew Tabackin.

Ook de Engelse drummer Mark Taylor is een bezige bij. Zijn cv leest dan ook als een ‘who is who in jazz’. Eind jaren 80 stond hij in de Lokerse Jazzklub, toen nog op de Oude Heerweg, aan de zijde van Lew Tabackin. Die overhaalde hem trouwens kort na die tour om zich in New York te vestigen, iets wat Taylor zich nog niet beklaagd heeft gezien de indrukwekkende lijst van musici met wie hij ondertussen speelde: George Coleman, Herbert Geller, Mose Allison, Kenny Barron, Pepper Adams, Lee Konitz, Clark Terry, Andrew Hill, Tal Farlow en nog vele anderen. In Lokeren kwam Taylor trouwens nog langs met Mike Carr -we besparen u het verhaal hoe een hammondorgel twee verdiepingen hoog raakte- en de Deense postbopper Martin Jacobsen.